مادر شوهرم

تجربه شد دیگه دفعه بعد هر مشکلی خدای نکرده برات پیش اومد انقد بگو درد دارم و اینها تا بری دکتر سریعتر حلش کنی قبل اینکه پولش هپلی هپو بشه

با زبون خامش کن فعلا چندروز حرف نزن بعدا بگو

من اگه بودم هیچی نمیگفتم چون اگه شوهرم دنیا رو هم خرج اونا کنه ارزش دارن عزیزم چون مادرشه مادر ....‌ ومنم مثل مادرخودم دوسش دارم چون عشقمو به این خوبی بزرگ کرده گل ...

اوه اوه ببین مادرشوهرت خودش چقدر آدم رنج کشیده ایه که داره سر تو خالی میکنه هرچی دیده...اگر به همسرت گفتی و نتیجه نداده چرا باز تکرار میکنی.نمیخواد یا نمیتونه قبول کنه دیگه...به هرحال زیاد با مادرشوهرت تنها نشو.من باهاش تو یه ساختمون زندگی میکنم وقتی گل و بلبل بودیم و اوایل زندگیمون بود هی میگف وقتی شوهرت یعنی پسرش نیست بیا پیشم منم تنها نباشم ولی نرفتم که متوقع نشه و وقتی شوهرم نیست گوش مفت گیر نیاره بخواد بره رو مخم...تا حالا بدون شوهرم اصلا کنارش نبودم

یا مثلا شوهرم خیلی میگف با خواهرام برم خرید اینور اونور ولی نرفتم که تنها نشم باهاشون و داستان نشه...تا میتونی ارتباطتو محدود و رسمی کن وقتی میبینی یکی میره رو مخت

شوهرتم ولی کم ساده نیست که اینهمه حرف میبره میاره

شوهر من با همه اینا خون به جیگر من کرده بازم:/ 

ببین منم شرایطم دقیقا مث توعه... یعنی کپ...آخه منم خانوادم کرونا گرفتن هیشکیو جز من نداشتن ولی آقا گف نرو که کرونا نیاری .... ولی خانواده خودش گرفتن همه کار براشون کرد...میدونی انقد دلم شکست که حد نداشت...بهش حتی به خوبی ام گفتم ولی متهم شدم به اینکه تو الان خانواده من مریضن و نگرانم چرا بهم اینطوری میگی.گفتم من نمیگم نکن..میگم چرا نذاشتی من بکنم.ولی اینبار اگه خدای نکرده گرفتاری ای پیش بیاد اصلا نمیذارم جلومو بگیره.شده خودشو پاره پوره کنه وظیفمو در حدی که باید انجام میدم

با اینکه من خواهر برادرم کوچیکن نمیتونن...ولی اون خواهر برادراش از خودش بزرگترن...یعنی کلا کمک نکردن و همچنین اونهمه به تنهایی کمک کردنای اون هیچکدومش اصلا منطقی نبود و توجیهی نداشت...باز همین اواخر واسه کار دیگه مادرش رف بیمارستان رفت بهش رسیدگی کرد...من به خودم گفتم خودت احمقی که تا چن بار گف نرو گفتی باشه.باید سفت وایمیسادی و میرفنی بی عرضه بازی خودم بود...دیگه م نمیذارم تکرار شه هیچوقت

البته وقتی ام مادرش اینطوری شد اصلا خودمو به آب و آتیش نزدم.فقط یه بشقاب غذا فرستادم خونش فردا اگه گف بگم من که برات غذا دادم و دهنش بسته بمونه.ولی همین...وقتی دختراش و شوهرش هیچ به فکرش نیستن من چرا باشم که بعدا دلم بسوزه...فقط یه مدت طولانی عذاب وجدان داشتم سر اینکه بابام ازم ناراحت بود نرفتم بیمارستان دنبالش...حقم داشت همینجوری مث بی کس ها مونده بود اونجا ز میزد این شوهر کم عقل منم هی ادا اصول که نرو...تا مدت ها خودمو نمیبخشیدم مخصوصا که مادرمم بهم میگف بابام بد به دلش مونده اون اتفاق...تا اینکه دیدم اینطوری نمیشه.یه بار رفتم پیش بابام گریه کردم گفتم بابا من دیگه نمیتونم این عذاب وجدانو تحمل کنم منو ببخش و ازم بگذر اونروز اینطوری شد من بخدا بی معرفت نیستم نتونستم و قول میدم نوکریتو کنم از این ببعد ... بعد سبک شدم کلی