زمانی که با تنهاییمان دوست شویم، درمییابیم نوعِ ارتباط برقرار کردنمان با آدمها تغییر میکند. وقتی از تنهاییمان فرار نمیکنیم، دیگر نیاز نداریم به آدمها «پناه» ببریم. حالا رابطههایمان رنگ و بویِ نیاز و خواهش ندارد. طعمِ «ترسِ از دست دادن» ندارد و قرار نیست آدمها شبیه توقعها و آرزوهای ما شوند.
حالا آدمها را میبینیم، تنهاییِ آدمها را هم میبینیم و دست در دست تنهاییِ خودمان در کنار دنیای زیبای آدمهای دیگر قدم میزنیم و هر از گاهی به خودمان افتخار میکنیم که جایی، در مسیر زندگیمان، «تنهاییمان» را دیدیم و طَردَش نکردیم.
🌺🌺🌺🌺🌺🌾🦋
