سلام دوستان عزیز. مدت هاست به عنوان خوانندهی خاموش اینجا رو میخونم و امروز تصمیم گرفتم عضو شم و از بچه ها درخواست مشورت کنم.
من دو سال و خوردهای هست که وارد رابطهای شدم که از ابتدا به قصد ازدواج شروعش کردم و به هیچ وجه به عنوان یک دوستی و خوش گذرونی ساده نمیدیدمش. طرف مقابلم هم آدم خیلی خوب و محترمی بوده و هست. منتها شرایط ازدواج براش فراهم نیست.( درس میخونده و بعدش سربازی و چند ماهی هست دنبال کار مناسب میگرده و همزمان دنبال گرفتن فاند تحصیلی هست و منم همراهش بودم تو این مسیر و به شدت تشویقش کردم).تو این دو سال خیلی تلاش کردیم، ۱۰۰ جا مصاحبه رفته یا از جانب اون ها مناسب نبوده شرایط یا از جانب ما. در به هرحال نشده. من میدونم ایشون پسر کاری هست و هرکاری پیش بیاد انجام میده با وجود تحصیلات عالی از بهترین دانشگاه ها. یعنی کسی نیست بگه اخ و پیف من اینهمه درس خوندم برم فلان کار رو بکنم. از لحاظ دوست داشتن من هم من مطمئنم نسبت به احساساتش به خودم. اما یک مشکلی داره و اونم اینه هر چی بهش میگم به خانوادت بگو در مورد ما تا یکم فشار روی من کمتر شه میگه نه. من زمانی موضوع رو مطرح میکنم که تکلیفم با زندگیم مشخص باشه و نمیخوام بهونه ی مخالفت بدم دستشون. این وسط من هم خاستگار زیاد دارم. دو ساله به هر ترتیبی بوده رد کردم هر کی اومده ولی دیگه خسته شدم و نمیتونم بار روانی قضیه رو تحمل کنم. بارها کات کردم و نتونستم تحمل کنم و برگشتم. این اخرین باری که تمام کردم درگیر یه خاستگار شدم که به نظر میرسه پسر خوبیه. اما من بخاطر اینکه دلم گیره نمیتونم دل بدم بهش. مادرم میگه کم کم فراموش میکنی واین حرفا. من واقعا نمیدونم میتونم یا نه. بهشون گفتم تا وقتی حس دوست داشتن تو قلبم نسبت به خاستگاره به وجود نیاد عمرا ازدواج نخواهم کرد. اون هام قبولکردن. ولی خودم حس عذاب وجدان دارم. که با فکر اون با خاستگارم حرف میزنم .... میترسم ایشون رو وابسته ی خودم کنم و خودم نتونم با احساساتم کنار بیام. در ضمن یک ماه و خورده ای هست که کات کردم و خبری ازش ندارم.
خیلی حال روحیم آشفتست. دنبال تراپیست خوب میگردم که متاسفانه هنوز پیدا نکردم. به نظرتون باید چیکار کنم؟ اگر هم تراپیت خوب میشناسید که آنلاین هم مشاوره میده، بهم معرفی کنید.
