دلی که گرفته

حتما میبینم ، کلا الان نیاز دارم سرگرم بشم ، اگه فیلمای معمایی و پربار دوس داری من شاتر آیلند رو معرفی میکنم

من کتاب های خودآگاهی رو دوس دارم اما از مقوله انگیزشی و انگیزه دادن زیاد خوشم نمیاد 

در حال حاضر رمان داستانی رو ترجیح میدم هرچی که باشه...

وای ، چه اسم های آشنا و اما دلبری 

راستش مدتیه خیلی حساس شدم و مدام تنهایی اذیتم میکنه... دلم یه میز چوبی میخواد که ارتفاعش از سطح اتاق ۷۰ سانت باشه و پوسیدگی روش نشونه از قدمتش باشه و ۲ تا شمع سفید رنگ که صفحه رمانمو روشن کنه در حالیکه پنجره اتاق بازه و صدای بارون رو میشنوم که آروم آروم برگ های کف حیاط رو خیس میکنه ، رمانمو بخونم و بیشتر به تنهاییم فکر کنم ، باشد که بالاخره من و یا تنهایی دست از غریبی برداریم و کمی در کنار هم احساس راحتی داشته باشیم ، صد سال تنها اما غریب و وحشی... :)))