دوست عزیزم ،درمواجهه با آدمهایی که با کلام یا رفتارشون مارو آزار میدن ،خیلی از اوقات رفتار اونها جوریه که خود ما دوست داریم که به جنگشون بریم ،یعنی بسیاری از مواقع روابط رو به گونه ای تنظیم می کنیم که کار به اونجا برسه ،البته اصلا منظورم شما نیستید و من به طور کلی میگم چون بقیه دوستان هم این مطلب رو می خونن.
قهر هم اصلا روش درستی نیست چون مشکلی رو حل نمیکنه،پس ما چند تا راهکار درمواجهه با این افراد داریم
اول اینکه باید مشکل و مساله رو طرح کنیم تا بتونیم حلش کنیم .
اگر نمیتونیم روش اول رو انجام بدیم پس باید خودمون رو تغییر بدیم .
اگر نمیتونیم خودمون رو تغییر بدیم باید اون موضوع رو بپذیریم .
اگر نمیتونیم ،اون موضوع رو بپذیریم و نمی تونیم کوتاه بیایم پس باید ازاون شخص دوری کنیم
اگر نمی تونیم هیچکدام این راه ها رو انجام بدیم ،آخرین راه ،کوری و کری و لال شدنه....
یعنی بیحسی و بی احساسی...معناش این نیست که جواب ندیم و حرص بخوریم و غصه ها رو توی خودمون بریزیم ،بلکه وقتی به این نتیجه می رسیم که گفت و گو با این آدم بیفایده است پس حرف او ،نظر او و انتظار او هیچ جایی نداره .بنابراین وقتی حرفی می زنه ،به او مثل بچه کوچکی نگاه کنید که بهونه میگیره و مدام غر میزنه....
چون بیحسی و بی احساسی باعث میشه که احساس راحتی بکنید ،وگرنه کار دست خودتون میدین و این جنگ ها و اختلافات شما رو از پا می اندازه.
اگر اونها خشمگین و طلبکار و ناراضی هستند، اهمیت ندین و تا جایی که ممکنه بهونه دستشون ندین.
دوست خوبم باید گذشته ها رو فراموش کنی و بدی هایی که اونها نسبت به تو انجام دادند ببخشی تا رها بشی.
بخشش به معنی اینه که پرونده اون اتفاقات رو تو ذهن خودت ببندی و دیگه به پشت سرت نگاه نکنی.
از نظرعلمی بخشش فراموشی میاره forgive=forget
رفتار بد دیگران و حرفهایی که به مازدند مثل چاقوها و کاردهایی هست که توی بدن ما فرو کردند وما نباید اونها رو نگه داریم بلکه باید درشون بیاریم و حتی کاری کنیم که از یادمون بره و حتی جاش هم نمونه.
تو دختری هستی که تا تونستن آزارت دادن ولی تو وظیفه داری که از خودت محافظت کنی .مهم نیست که علت کار اونها چی بوده و چرا این اتفاقات افتاده ولی توباید اونها رو ببخشی تا خودت رها بشی،نه به خاطر اینکه لطفی در حق اونها کرده باشی.
وقتی که عزیزترین عزیز ما فوت میکنه ،ما او رو دفن می کنیم ،پس چرا باید خاطرات و حوادث بد گذشته رو همراه خودمون و درذهن خودمون نگه داریم و با خودمون این ور و اون ور ببریم؟؟..