ما به امید زنده ایم عزیزم........زمان رو راست میگن دوای درده......خیلی از چیزایی که ازشون میترسیم....بعداز مدتها اصلا اتفاق نمیفتن....فقط ما خودمونو با استرس داغون کردیم
یا خیلی از اتفاقای ترسناکم میفته....و چاره ای جز صبر نداریم......بعداز گذر زمان میفهمیم انقدریم که فک میکردیم ضعیف نبودیم....چون جاره نداشتیم....پس تحمل هم کردیم..وگذروندیم
راست میگن زندگی پستیو بلندی داره...شادیو غمش مشمول گذر زمان میشن.....اثرشون کمرنگ میشه
در نهایت.....از میون همه کس و همه چیز....فقط خدا تو تموم لحظات باقی میمونه....با آدم خلوت میکنه...خودش درد میده درمونم میشه....باهامون مدارا میکنه....پابه پامون راه میاد....خودش باعث ناامیدیمونه ها...ولی خودشم یه امید جدید میده....من میگم....چون بسختی...اما تجربش کردم....ان شاالله خدا برات آرامش و خوشحالی و سلامتی و عزت و طول عمر قرار بده