اما از بی عدالتی ها خسته ام ، از تلاش کردنا و نرسیدنا خسته ام
شرایط رفتن از ایران و فعلن ندارم ..
ولی سعی کردم همیشه تو دانشگاه و هرجایی بهترین باشم و خوب یاد بگیرم ...
دانشجوی دکترای برقم تو دانشگاه تهران
بحثم توهین نیست بحثم ادم هاییه که تلاش نکردن ولی به خیلی چیزا رسیدن...ولی خواهرشوهرم پزشکی میخونه تو یکی از شهرستان های نزدیک مرز، معدلش به زور به 15-16 میرسه ، خودش میومد از تقلبای خودش و دوستاش با افتخار میگفت و هزار تا چیز دیه ...
الان داره میره طرح حقوقش خدا تومنه ...
منم در به در دنبال کار ....
چرا هر کی زحمت میکشه کمتر موفق میشه ؟ اصن منظورم به پزشک نیست به کل ادمای جامعه عه ...
دانشجوام هزار تا کار تحقیقاتی و کارای تدریس استادا گردن ماهاست اما واریزی دانشگاه هست ترمی 50 هزار تومن ...
کار پاره وقتم درامدش 2-3 تومن . هنوزم دارم ادامه میدم به امید روزای بهتر اما واقعا دلم گرفته ..
دلم گرفته ... شبیه ادمی ام که بعد کلی زحمت کشیدن و یه مسافت طولانی رو طی کردن فهمیده تهش هیچی نیست ...
