بله دارم. چرا اتفاقا ماهی یکبار به خانوادم سر میزنیم. قبل کرونا هم خیلی سفر و گردش میرفتیم. ولی همیشه یه خلا تو زندگیت هست. همیشه یه جای کار میلنگه.
خدا رو هزار بار به خاطر وجود همسرم شکر میکنم. بی نهایت دوسش دارم ولی اگه به عقب برگردم بیشتر فکر میکنم.
نمیخوام شما رو منصرف کنم ولی یه چیزایی هست یه آدمایی هستن که هیچ چیز و هیچ کس دیگه جاشونو نمیگیره. مثل مادر. شاید مسخره باشه ولی آرزومه صبح بیدار میشم دست بچمو بگیرم برم نیم ساعت به مامانم سر بزنم بیام ولی نمیشه. هر شب تقریبا خواب شهرمو میبینم دونه دونه کوچه ها و خیابونا. دلم پر میکشه واسه دوستام.واسه جمع خونوادگی.تنهایی خيلي بده خیلی. مخصوصا بچه دار که میشی دلت میخواد یکی کمک حالت باشه دوس داری تو واکسن، مریضیا شلوغ کردنا خودتو واسه مامانت لوس کنی😅ولی نمیشه. همسرم خیلی کمک حاله خیلی درکم میکنه خیلی از خودگذشتگی میکنه ولی بازم یه توانی داره. تا یه جایی زورش می سه. خیلی رویایی فکر میکردم قبلا اصلا پیش بینی این روزا رو نداشتم ولی الان خیلی کم میارم خیلی😔
قبلا خیلی دوس داشتم تهران زندگی کنم ولی الان 8 ساله باهاش خو نگرفتم.