نامزدم همشهریمه و کارش جنوبه و از شهر ما تا اونجا ۲۴ ساعت راهه
بعد خاهرمم ی شهر دیگس ک تا شهری ک نامزدم هست فاصلش ۵ ساعته
حالا بعد عروسی قراره من برم جنوب و نامزدم میگ خب پدرمادرتم خونشونو اجاره بدن بیان اینجا نزدیک خاهرتم هستن دگ
بعد من بشدت ب مادرم وابستم ولی میخوام دور باشم ک عادت کنم و بتونم مستقل باشم
جنوب هم ک برم از ۶ صب تا حدودا ۷ غروب تنهام
بنظرتون میتونم عادت کنم ب این شرایط؟
نامزدت خیلی خوبه که میگه مامان باباتم بیان نزدیکت.به حرفش گوش بدین
اگه بخایی میتونی خاهرتم ک نزدیکه میتونی بری و بیایی من نتونستم تحمل کنم بعد ۴سال برگشتم
اره
دوری ونزدیکی ربطی ب استقلال داشتن شما نداره
هرچقدر نزدیکتر باشی بهتره
من تک دختر و به شدت وابسته به پدر و مادر بودم
قشنگ هر روز زار میزدم
ولی به مرور عادت میکنی
سعی کن خودتو مشغول کنی اونجا رفتی
کاری نداره
اتفاقا من از تنهایی لذت میبرم
از خدامه تو شهری که من و شوهرم هستم کسی نباشه نه خانواده ی اون نه خانواده ی من
من بودم نمیتونستم والا
مخصوصا جنوب گرمای هوا😐
غربتم خیلی سخته ادمو افسرده میکنه
بچه همدانی؟
دس خودم نی فضولیم گل کرده بدونم بچه کجایی
منم غربتم.با ۱۴ ساعت راه.البته من مستقل بودم و تنهایی برام سخت نبود و نیست.
میتونی بری هنر یا مهارتی یاد بگیری از وقتای ازادت بهترین استفاده روببری.انشاالله به خوبی و رضایت
نروخیلی سخته من پیرشدم ازغصه
آدما به همچی عادت میکنن.شوهرت خوب باشه خیالت نیس.من الان با خانوادم تو یه شهریم ولی ماهی یبار میرم خونه مادرم.
ازدواج راه دور تنهائیش خیلی بده
