از وقتی ازدواج کردم اصلا با خانوادم یا بقیه دردو دل نکردم، دلم میخواد اینجا بنویسم، امروز تا تونستم گریه کردم ولی دلم آروم نمیگیره، من به عشق شوهرم اومدم راه دور ولی اون مثلا کلاس ورزش رفتن تا 9شب رو ترک نکرد، میدونه من از صبح تنهام و ناراحت میشم ولی خیلی راحت میره، یا مثلا دختری تو محل کارش علنا به من بی محلی کرد و... با این وجود رفت دختر رو رسوند، تو محیط کار میدونم با دخترا راحته، خیلی زجر میکشم وقتی میدونم من اولویت نیستم، درحالی که صبحا بلند میشم بدرقش میکنم، همیشه خودم و خونه مرتب، آشپزیم اوکیه، شبا استقبالش میرم و...
درکت میکنم خدا به دلت آرامش بده
به خانوادهش ااحترام میزارم، چیزی میشنوم به روی خودم نمیارم، حواسم به خودش و سلامتیش هست، اما انگار با زبون خرم میکنه، دلم خیلی گرفته، بعد 5ماه حس ناامیدی دارم
خوشی زده زیر دلش
برو خونه بابات چند وقت بمون قهر نه هاااا بگو میخوام چند وقت خونه بابام باشم میفهمه از کجا خورده
با هم یه جا کار میکنید؟از کجا فهمیدی اولویت همسرت نیستی؟
جرش بده
همينارو بهش بگو به خودش
ب اینا نیست خواهر ذات بد بده ....ذات شوهرت پلیده اینهمه خوبی تو نمیبینه
بهتر قهر کنی ی مدت جای خالیت حس کنه .تا وقتی صدات درنیاد فکر میکنه راضی هستی وزندگی به همین شکل ادامه داره
به این چیزا نیست که دختر جانم
آشپزی و مرتب بودن
حاالا من همسر شمارو نمیگم ولی کلا مردها بعضیهاشون اگر خدایی نکرده هرز باشن حالا تو جواهر باش میرن بایه کسانی دوست میشن که اگر ببینیشون ارزش یه تاره موی تورو ندارن
بهتره بشینی به جای دلخوری باهاش روراست و دوستانه حرف بزنی که چون تنهایی نیاز داری بیشتر درکنارت باشه توهم خودتو تو خونه سرگرم کن همش نخواب
بهونه بگیر برگردین شهرتون
این شوهر ارزش فدا کاری نداره
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز
