خواهر من همیشه ت دوستی با همکلاسایش مشکل داشت.بخاطر بدا۷لاقیش دوستاش زود قهر میکردن باهاش
خودشم یه ذره منزویه بیشترم اعتماد به نفسشو از دست داد
گفتم حالا وارد دبیرستان میشه دوستای جدید پیدا میکنه حالش خوب میشه
هم کلاسیای تازه ش یه گروه زدن واسه اینکه باهم آشنابشن بعد ای از گروه لفت داده
میگه من اصلا نمیخوام باهاشون دوست بشم
انقد دعواش کردم
از دستش خسته شدم
هرچی باهاش حرف میزنم یه گوشش دره یه گوشش دروازه
پول رفتن پیش روانشناسم نداریم
نمیدونم جیکارش کنم
درونگراس دوست نداره رفیق داشته باشه - خودت بهترین رفیق براش بشو - راهنماییش کن - این دوران خیلی حساسه
حق داره
پر از گرگ شده اطراف
خب دوست داره مثل اقیانوس رها باشه
ب ت چ؟
ی نمه رک گفتم ://
زنداداشم هم درونگراست ولی تو گروه و اینا هست همیشه ربطی نداره
مضطرب که هست ولی دردمن اسنه که هرچقد باهاش حرف میزنم هرچقد رفته خودش کتاب والدین سمی خونده.کتاب روانشناسی خونده اصلا انگار نه انگار.هیچ فرقی نکرده.بازم پاشو کرده تویه کفش که من تا آخر عمرم میخوام تنها بمونم.فکر کرده تنها چیزی که تو زندگی لازم داره فقط درسه دیگه بجز اون میتونه تنهایی به زندگی ادامه بده
