من خیلی احساس تنهایی میکنم
رابطم با خواهرا و برادرم خوبه ولی ، راحت نیستم باهاشون
کلا ی رفیق دارم اونم ی مدتیه با بعضی حرفاش دلمو شکونده و ازش بدم اومده
تو ی رابطه پنج ساله ام ک میدونم آخر عاقبتی نداره ، ولی تموم کردنش سخته برا هر دوتامون(قبلا ی تاپیک زدم راجبش باهاتون حرف زدم) ولی پاکش کردم
دانشجو ام تو ی شهر دیگه
ارتباط برقرار کردن با آدما برام سخت ترین کار دنیاست
نمیتونم ب هیچکس اعتماد کنم
هر کدوم از دخترای کلاس میخاس باهام دوس شع، میدید من اشتیاق نشون نمیدم ازم زده میشد
خیلی
البته من چون میدونم تهه رفاقتا هیچی نیست
تا حالا تو عمرم رفیق واقعی نداشتم نمیتونم با کسی دوست شم
و خب ی شرایطی دارم ک نمیتونم زیاد باهاشون بیرون برم و تو تفریحاتشون باشم
میگم دوست نشم بهتره
همیشه تنهام نیازی به احساسش نی
اینارو همینجوری اینجا نوشتم ک هرچی ب ذهنم رسید
، یکم دلم گرفته بود
اکثر اوقات احساس تنهایی میکنم
خیلی تنهام به تمام معنا
من دورم خیلی شلوغه
هم دوست هم خانواده
ولی تنهام
اینکه باشن ولی درکت نکنن خیلی سخت تره
کاش حداقلش نبودن
من از بچگی این حال تو رو داشتم بزرگترین مشکل زندگیمم همین بود که باعث شد برای جبران کمبودام عاشق یکی بشم، بعدشم افسرده بشم
ولی خب الان حالم بهتره، چاره اینه که از تنهایی نترسم
من همین الان😑
همه به من میگن مظلوم هستی
مظلوم هستم یا هر چی به خودم مربوطه اظهار نظر درباره دیگران باعث لطمه زدن به روح و روان افراد میشه
