«یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا لا یَسْخَرْ قَوْمٌ مِنْ قَوْمٍ عَسی أَنْ یَکُونُوا خَیْراً مِنْهُمْ وَ لا نِساءٌ مِنْ نِساءٍ عَسی أَنْ یَکُنَّ خَیْراً مِنْهُن؛ ای افراد باایمان! گروهی از مردان شما گروهی دیگر را مسخره نکنند، شاید آن مسخرهشدگان بهتر از آنها باشند و گروهی از زنان شما نیز دیگران را مسخره کند، شاید آن مسخرهشدگان بهتر از آنها باشند.»
از سوی دیگر عیبجویی و اظهار عیوب و نقصهای ظاهری و باطنی افراد در بسیاری از مواقع موجب رنجش شده و رابطه صلحآمیز میان افراد را خدشهدار میکند. خدای متعال از این رفتار اظهار ناخشنودی کرده و دستور میدهد که: «وَ لا تَلْمِزُوا أَنْفُسَکُم؛ به عیبجویی از یکدیگر نپردازید.»
یکی از نزدیکانم همش عیب هام رو با لذت به رخم می کشه و دل من خیلی خیلی می شکنه
به نظرتون جواب رفتارش رو در این دنیا می گیره؟
