سلام خانوما
روحیه ام خیلی خرابه... خیلی... شوهرمم خوبه خیلی دوست داریم همدیگه رو... بچه های خوب و سالم هم دارم. اما از کرونا خسته ام از وضعیتی که درست شده... جدای از اون؛ هیچ روابطی با خانواده هامون نداریم... نمیدونم چطورهست که مادرها و خواهر و برادرهامون خیلی باهامون رفت و آمد و روابط ندارن... کلا هیچ صله رحمی از هردوطرف خانواده های پرجمعیتمون نداریم... با اینکه خیلی مهمون نوازیم اگه کسی بیاد خونمون بخدا هرچی در توانمون هست همیشه میوه و کیک و تنقلات میارم.. اونا روی مبل میشینن من همیشه روبرو دوزانو میشینم تا فکر نکنن مغرورم همینطور شوهرمم... خیلی خوش برخوردیم اما کسی ما رو دوست نداره.. سالی یه بار مهمون میاد خونمون درحالیکه بقیه باهم کلی رفت و آمد دارن و ما تلفنی متوجه میشیم... روابط عمومی خوبم داریم ... الانم که روزگار روی تلخش رو به ما نشون داده و هر دم ازین باغ بری میرسد... به حدی فشار کاری و روحی و روانی و تنهایی روی من و بچه هام و شوهرم فشار آورده که اواخر عصبی شدیم همش با صدای بلند حرف میزنیم... چه کار کنم من به عنوان مادر و همسر... خیلی ناتوان و خسته میبینم خودم رو 😩
