شرم کنید! 💙

تـمامی تان یک مـشت خطـاکار هسـتید کـه سر خود را زیـر برف نموده ایـد

نقـاب شرم را بـر پوسته ی بی حـیایی کشیـده اید و نمیفـهمید کـه با این یـاوه گویی هـا بـه جایی نخـواهید رسـید!

شهرِ کلمات،

غرقِ سکوتِ بلندِ قضاوت،

حنایِ خوبی‌رو، به قناریِ بدی، تبدیل می‌کنه و از یه شهر زنده،

تپه‌ی خاکستر می‌سازه...!

و یه دیدِ خوب از سادگی،

سردی آدم‌ها رو پای قلب مهربونشون می‌نویسه و سرسبز میشه...!

آدم‌ها، ریز‌به‌ریزِ زندگی‌رو، می‌سوزن؛

فکر می‌سازن و عقیده می‌تراشن؛

و سبز میشن...!

و تک‌به‌تک‌شون، شهرِ سبزِ سوخته‌ای از جنس هم هستن...

نزوای کوه ستبر، بی‌صدا، بغل گرفته است آسمان شهر را و گویی سپهر از باب‌ غم اوست که جامه‌‌ی یک‌دست تیره به تن کرده.

اما درخت، یاقوت‌های دلربایش را به رخ فلک می‌کشید و کوه، به تماشا نشسته بود تا درخت، در مقابلش درس پس دهد؛ و چنین بود که درخت، استواری را از او آموخت. استواری که توان مقاومت می‌داد تا بگذرد از دوزخ زمستان و پائیز.

واخر سلطنت تابستان و گرما بود. هر از گاهی نسیم‌های خنکی می‌وزیدند و گویی هرکدام همچو قاصدکی پیغام آمدن پائیز را می‌دادند‌. آری! پائیز سوار بر قطاری با یک‌ ساعت تأخیر در حال آمدن بود. آن‌گاه بود که درخت خواست اندکی سبک شود از این برگ‌هایی که کنگر خورده و لنگر انداخته بودند. حقا که دلش تغییر می‌خواست و از این جبر همیشه صرفاً سبز ماندن بریده بود. برگ‌ها نیز حریص و آزمند آن شدند که طبیعت لباس نارنجی‌اش را برتن کند و کوله بارش را ببندد و چمدانش را به دست بگیرد، تابستانی که قصد وداع با آنان را نداشت. درخت، داغ بود، نمی‌فهمید! سرش را در برف فرو کرده بود و آزادی می‌خواست و حقا که پائیز بهانه بود؛ درخت از برگ‌ها خسته شده بود.

دلم می‌خواهد دوستت داشته باشم

اما...

هروقت به تو فکر می‌کنم، به خودِ خودِ تو

حالم به هم می‌خورد!

از وجودت، از بودنت؛ از بودنی که

جز جسمت نبود...

جسمت اینجاست...

اما، خودت میان انبوهی از درد

رها شده‌ای

مرده‌ای،

زیر انبوهی از خود نبودنت...