مفهوم کناییش رو دوستان گفتن.
ترجمه تحت الفظیش اینه که زبان رو به تیغی تشبیه کرده (تیغ فکر کنم قلم،تیغه ی قلم چوبی یا همچین چیزی باشه) که زود جوهرش تموم میشه.یعنی دروغا فقط برای یه لحظست.
صبح کاذب هم به اون نور سفیدی میگن که وقتی شب داره تموم میشه میبینیم.(ولی هنوز روز نشده،لحظه ایه که هنوز تاریکه)
داره میگه این زود تموم میشه.صبحش کاذبه.دروغینه.بالاخره صبح واقعی فرا میرسه.آدم دروغگو رو به این صبح دروغین تشبیه کرده که زود دستش رو میشه.