ی لحظه میاین

عزیزم مقصر خودت بودی که از اول بهش بها دادی که تو همه چیزت دخالت کنه. حالا که شده باید جلوشو بگیری اول سعی کن بشینی باهاش دوستانه صحبت کنی همه چیزاییکه گفتی به خودش بگی اگه تو گوشش نرف باهاش قهر کن بگو اگه درست نشی جدا میشم ازت‌ . تو الان بچه نداری دستت خیلی باز تره توروخدا فقط نصیحتم بهت اینه که بچه به هیچ عنوان نیار تا درست نشده وگرنه دیگع به خاطر بچه باید بسوزی با همه جور اخلاقش

عزیزم خودتو انقد دست کم‌نگیر نگو بی عرضم . انرژی مثبت بده بگو من زرنگم بگو من میتونم زندگیمو درست کنم‌ . باهاش صحبت کردی تا حالا؟

مشکله بزرگت همینه که ازش میترسی جدی وعاقلانه بهش بگو من هرجا بخوام میرم اون شب نباید میرفتی خونه پدرشوهرت میخواست چیکار کنه مثلا میموندی خونه پدرت هرچیم بهت میگفت بلند شو جوابشو نمیدادی ببین منم مثل خودت بودم دقیقا عین چی لز شوهرم میترسیدم ولی رو خودم کار کردم گفتم مثلا میخواد چه غلطی کنه اگه حرفشو گوش ندم حتی بعضی وقتا ازش کتکم خوردم انقد سره حرفم موندم الان بخدا همه ی اختیارا دست منه خیلی قبولم داره از گل نازکتر بهم نمیگه یک سال سر حرفام موندم بعدش دیگه راحت شدم و همه کاره

میگم که رو خودت کارکن . بخدا از شوهر من هیچکس وحشی تر نبود منم خیلی میترسیدم تا دوسال روزو شبم شده بود گریه ابجیم بهم گفت بسه به جای گریه کردن به خودت بیا تاکی میخوای توسری خور باشی بخدا بچم مریض میشد همش میگفتم وای حالا چه جوری به همسرم بگم بچه ام مریض شده نوزادم که هرروز مریض میشه خیلی بدبخت و بی عرضه بودم اخرش به خودم اومدم انقد رو حرفام موندم انقد کتکا وقهراشو تحمل کردم تا درست شد اونم چه درست شدنی الان هیچ مردی تو فامیل به گرده پاش نمیرسه از مهربونیو خوش اخلاقی