آدما وقت دل کندن دو دسته میشن؛ دسته ی اول اونایی هستن که بعد از اختلاف،رفتن آخرین چیزی هست که به ذهنشون می رسه، پس تلاش می کنن تا همه چیز رو درست کنن اما وقتی می بینن همه چیز بینشون انقدر خراب شده که قابل تعمیر نیست کم کم سرد میشن و از طرف مقابلشون فاصله می گیرن تا ذره ذره فراموشش کنن… یک روز به خودشون میان و می بینن دیگه هیچ حسی بهش ندارن، پس بدون اینکه ذره ای احساس از اون رابطه تو وجودشون باقی مونده باشه میرن… برای همیشه میرن…
دسته ی دوم اونایی هستن که وقتی رابطه به بن بست می خوره اولین چیزی که بهش فکر می کنن رفتن هست… با همه ی احساسی که به طرف مقابل دارن رفتن رو انتخاب می کنن… میرن که فراموشش کنن ولی نمی دونن همه چیز تازه شروع میشه… روز به روز احساسشون عمیق تر میشه چون هنوز تو قلبشون دوسش دارن و تو ذهنشون خاطره هاش رو مرور می کنن… اونا نمی دونن دل کندن قانون خودش رو داره… تا زمانی که کسی هنوز تو قلبت زنده ست دل کندن ازش غیر ممکن ترین کار دنیاست حتی اگه ترکش کنی…