به تکه های بودنم
خیلی بدهکارم
به موهایم که
گاه وبی گاه بهانه ی
سرانگشتانت را میگیرند
به چشمانم که
هر طلوع با هر پلک گشودن
نگاهت را طلب میکنند
به تمامِ پیاده روهایی که
هنوز با هم قدم نزده ایم
به دریایی که
شانه به شانه ی هم
امواجش را نظاره گر نبودیم
به بارانی که
با قطره قطره اش
دست در دست هم
خیسِ خیس نشدیم
به عکس های دو نفره ای که
هنوز با هم نگرفته ایم
به کودک خاطراتمان که
گاه و بی گاه در قبالِ
بهانه های ریز و درشتش
ناتوان میمانم
و هنوز و هنوزهایی که
جای خالی شان را
بر دوشِ بودنم یدک میکشم
اما به قلب و ذهنم مدیون نیستم
زیرا تو تا آخرین نفس
در تک تکِ تپش های قلبم
حضور خواهی داشت
و ذهنی که یک لحظه
از یادت غافل نخواهد نشده
و از خواستنت کوتاه نخواهد آمد...
