بچه ها من الان تو خیلی از پیجا این تصویر رو دیدم. گفتم این متن و پستو که تو پیج یکی از پزشک ها تو خارج از کشور بود رو بذارم. بحران داره تا بیخ گوشمون میاد:
نا امیدی رو درک میکنم،خستگی رو درک میکنی،استیصال رو درک میکنم. ایرانی هرجای دنیا که باشه هر روز با نگرانی از خواب بیدار میشه و اخبار رو چک میکنه. چون زندگی همه ما با جایی که در اون ریشه داریم گره خورده و نمی تونیم نسبت به درد کشیدنش بی تفاوت باشیم. ریشه که بی آب بمونه، ساقه و برگ هم می خشکه و از بین میره.
وطن هویت ماست. من تمام شب رو به آماده کردن متن و ایمیل زدن به ارگانهای مختلف گذروندم. این کاریه که ازم برمیاد و مهم نیست که جواب میگیرم یا نه. از بیکار نشستن که بهتره.اونقدر تکرارش میکنم تا بالاخره ببینن و بخونن.
در استوریها نوشتم که اهمیت فریاد زدن در چیه. پس لطفا حتی اگر اعتقادی نداریم دیگران رو دلسرد نکنیم. حکایت بعضیها حکایت اون کسیه که میدید دارن قایق رو سوراخ میکنن اما میگفت به من چه؟زیر من که خیس نمیشه!
هرکسی در حد توانش باید یه کاری بکنه. اگر هم اعتقاد نداریم سکوت کنیم. با دادن اطلاعات اشتباه باعث ترس و عقب نشینی دیگران نشیم. اینکه فکر کنیم ساز مخالف زدن با جریانهای اجتماعی نشاندهنده خاص بودن و عقل کل بودن ماست،اشتباهه! من از شرایط کادر درمان و سیستم درمانی کشور خبر دارم و به شدت نگرانم. فروپاشی این سیستم یعنی وقوع فاجعه انسانی برای مردم کشورمون😔
پس منفعل نباشیم و به کارهای گروهی درست که ناشی از احساس مسئولیت افراده احترام بگذاریم و کمکشون کنیم بلکه شنیده و دیده بشیم.
مراقب خودتون باشید. ماسک،فاصله اجتماعی و دوری از هرگونه تجمع
