من وهمسرم خیلی وقته دیگه یادمون رفته به هم محبت کنیم.
حال دل هیچکدوممون خوب نیست.
دیشب یه لحظه خیلی دلم براش سوخت، با خودم گفتم با هزارتا آرزو ازدواج کرده حالا یه زندگی تکراری و اجباری با کسی که دوستش نداره😭
خیلی وقته که با هم مثل دو تا همخونه ایم، دیشب یهو به دلم افتاد برم دستشو بگیرم بغلش کنم بگم من واقعا دوستش دارم
میخوام شرایط خوب شه ولی توانشو ندارم تنهایی بجنگم...
ولی نتونستم
چرا از چی ترسیدی؟
پیش قدم شود هیچ وقت برا شروع دیر نیست
مشکلتون چیه؟
دلت ب حال خودت بسوزه
اشتباه کردی
ثزندگی چشم بهم زدنه فرصت و از دست نده
میخوام تغییر کنم
تغییر بدم
ولی نمیشه
یاد همه ی تماشای بی نتیجه ام می افتم
برام آرزو شده دوست داشته شدن
نمیدونم چیکار کنم و از کجا شروع کنم
میشه اگه تجربه ای دارید کمکم کنید
تو دوسش نداری یا اون دوستت ندارع؟
نگو ک طلاق عاطفی گرفتید؟ مگه ازدواجتون یک طرفه بود؟میشه درخواست دوستیمون و قبول کنی ؟
چرا میگی دوستم نداره عزیزم؟
سنتی ازدواج کردی؟؟
