مشکل از خودته تو اصلا قدرت تصمیم گیری نداری
از اولم نداشتی
یعنی سه سال نامزدی؟
آدم باید بگه بیا تکلیف منو روشن کن
نه که مثل ادم های علاف
عزیزم خودت رو ناراحت نکن اصلا از تو فکر سن و شوهر و ازدواج بیا بیرون بزار هر چی سرنوشت میخواد برات رقم بزنه ،تو فقط به فکر شادی و زندگی کردن و حس های خوب باش و سعی کن از کوچکترین لحاظاتت لذت ببری من دوست خیلی جوونی دارم که شوهر همه چی تمومی داره ولی انقدر درد کشیده و داغ دیده و عذاب دیده و تو این سن بیماری خیلی بدی داره که همه میگن کاش بمیره راحت بشه و آرزوش هم همینه ... فقط سعی کن لبخند بزنی و خوش باشی باور کن این یک تابو هست ،ازدواج نکردن ایراد یا بدشانسی نیست یه تصمیمه یه نوع زندگیه حتی لازم نیست مستقل باشی ،کار کن و زندگی کن و لذت ببر همین❤️
من دلم میخواست با یکی در حد خودم شروع کنم از خونه پدر مادرم برم مستقل شم ...خیلی هم اذیت شدم سر این نامزدی.نامزدم تحت تاثیر خانوادش قرار میگرفت یکدفعه رفتارش عوض میشد میترسیدم پدرم یک چیزهایی میگفت من منطقی میدیم
میگفت تو چهل سالگی به اجازه پدر احتیاج نداری میگفتم بیا بیشتر معاشرت کن بابامو راضی کن انگار نه انگار .اخرش گفت اگه میخوای بیا دوتایی بریم عقد کنیم.منم ناراحت شدم تمام کردم گفتم چرت وپرت میگه از همع جا رونده ومونده میشم
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
29 ثانیه پیش
30 ثانیه پیش
32 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز