دوسشون دارم. ولی حتی طرز صحبت با یه دختره ۱۸ ساله هم بلد نیستن. نمیدونن دیگه نباید با جیغ و داد یا کتک را بندازن.. بشینن دو کلوم منطقی حرف بزنن.. چیزی اصلا تو خونمون بنام صحبت وجود نداره. منطق نه.. احترام بازم نه... گاهی قلبم به درد میاد.از آیندم میترسم. با گریه ازشون حتی خاستم یکم به خودشون بیان. ولی جوابش میشد پشیمونی ازینکه چرا اصن زبون واکردم... از همه بدتر وقتیه که میای خودتو با بقیه مقایسه میکنی.. بعضی وقتا تنها کاری که میتونم انجام بدم اینه که سکوت کنم. دردو ببندم.. و بشینم گریه کنم
ببین یادبگیر زندگیتو تا حد زیادی جدا کنی ازشون
افکارتو حریم شخصیتو امه چیو جدا کن ک اذیت نشی
عزیزم ناراحت نباش آدما انتخاب نمیکنن تو چه خانواده ای به دنیا بیان مگه دست تو بوده که ناراحتی به جای فکر و خیال به خوبی های خانوادت فک کن به خودت انرژی مثبت بده چاره چیه باید تحمل کنی
الان فقط درس بخون تا یه رشته خوب دانشگاه خوب قبول بشی کلی راه در پیشه نباید ناامید بشی تو میتونی
دیگه گذشته ها گذشته آفرین به اراده ات که با شرایطی که داری تونستی تو کنکور شرکت کنی از الان آینده رو بساز به خودت انرژی مثبت بده ببین منفی بافی نباش روزی پنج دقیقه جلوی آینه از خودت و خوبیای زندگیت تعریف کن وای چ اخلاق خوبی دارم وای چ پوست صافی دارم خدایا ممنونم ازت بابات این مو های زیبام
ارسال نظر شما
این تاپیک قفل شده است و ثبت پست جدید در آن امکان پذیر نیستتاپیک های به روز شده
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز
