من الان ۱۸ سالمه وهیچ دوستی ندارم . بخاطر کرونا دوساله خونه ام افسرده شدم و تنهام و حتی ینفرم ندارم . یادمه از بچگی بی سرزبون و ساده بودم . بلد نبودم تومدرسه از خودم دفاع کنم مامانم میومد وسعی میکرد برام دوست پیداکنه . الان ۱۸ سالمه وباید برای خودم مستقل میبودم اما مامانم هنوز میخاد برام دوست پیدا کنه چون حتی یه دوستم ندارم . امشب پیش یکی از آشناها بودیم مامانم سعی میکرد هی منو با دختر اون دوست کنه قرار بذاریم بریم جایی . هر دختری میبینم از فامیل الانا که تعطیلیه با دوستاشون میرن بیرون و فقط من تنهای تنهام . عجیب نیست ؟؟؟!! حالا فهمیدم بی عرضم....🥺🥺🥺😥😥😥😒😒😒😑😑😑
اتفاقن با صد نفر دوست و اشنا زندگی کردن با عرضگی نیست با عرضگی اونه ک تنهایی گیلیمتو از آب بکشی بیرون ی کار سخت با چن نفر انجام بدی بیشتر تشویق میشیو دست مزد میگیری؟یا تنهایی انجام دادن؟معلومه تنهایی چون وقتی تنهایی کل دستمزد مال خودته ولی وقتی با کس دیگ انجام بدی باید هی تقسیم کنی بینشون
بی عرضه نیستی احتمالا درونگرایی
ارسال نظر شما
این تاپیک قفل شده است و ثبت پست جدید در آن امکان پذیر نیست
تاپیک های به روز شده
20 ثانیه پیش
22 ثانیه پیش
26 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های امروز