بانو

بانو از خودت دست نکش خودت چتر باش خودت ابر باش خودت باران شک نکن خدا نابغه بوده،که تو را آفریده بیخیال بنده هایش که دنیای زنانه ات را نادیده گرفتند ، بانو ایندفعه سر سفره، تو نان گرم بخور اصلا تمام زیتون های دنیا هم مال تو هر وقت هم تنت سرد شد تنهاییت را بغض نکن آواز کن با صدای بلند برای گرمیه دلت بخوان دیگر هیچ وقت تنهاییت را باگریه نشان نده حتی وقتی تنها میخوابی. بگذار ایندفعه لالاییت را برای خودت... ، چه خوب میشد عصرانه میهمان خودت باشی بانو بانو بانو چای که دم کشید دامن کوتاهت یادت نرود قند توی دل قندان آب میشود طعم گس چای را که هورت میکشی ، بانو یک دل سیر بخند بخند به ریش روزگار که اگر عاطفه و مهر تو نبود تو را به قضاوت نمی نشستند و حکم به مشروطی آزادیت نمیدادند که هر جا میروی گزارش کنی که من میگویم، من میخواهم و من منشان گوشت که سهل است جانت را پر کند مهربان یک دل سیر بخواب تا درد حرفهایی که دل کوچکت را میشکند فراموش کنی بانوی کامل خدا آرامش هستی را در چشمانت در حلقه آغوشت درست روی لبهایت به امانت گذاشت به جهنم برود، هر که آرامشت را دستخوش زمختی خویش کند به جهنم برود