ستایش آن خدایی را که او را می خوانم و او مرا اجابت می کند
هرچند وقتی او مرا می خواند،کاهلی می کنم.
ستایش آن خدایی را که برای هر حاجتی،هرگاه او را ندا کردم
و برای راز و نیاز با او خلوت کردم
بدون هیچ واسطه ای حاجتم را روا می سازد.
ستایش آن خدایی را که با من کمال دوستی را ادا فرمود
با آن که از من بی نیاز بود
و سپاس خدایی را که از خطا و گناهانم با بردباری گذشت ،
گویی که گناهی از من سرنزده است.
پس خدای من
محبوب ترین موجود،نزد من است
و به حمد و ستایش سزاوارترین ِ همه ی عالم...
فرازی از دعای ابوحمزه ی ثمالی
