سحرخیزی -که در تعلیمات دینی بر آن توصیه بسیاری شدهاست- برای روح و جسم بسیار مفید است. به عنوان مثال غلظت خون با سحرخیزی کاهش مییابد و هورمونهای ضدافسردگی در بدن انسان ترشح میشود، به طوری که افراد سحرخیز کمتر دچار افسردگی میشوند. سحر زمانی است که اکسیژن خالص به سطح زمین میرسد و این هوای پاک و اکسیژن خالص برای سیستم بدن بسیار مفید است.
در واقع همان زمانی که به بیداری و سحرخیزی توصیه شدهاست، خواب بسیار لذت بخشی دارد و سحرخیزی یعنی غلبه بر خواب لذت بخش برای رسیدن به دستاوردهای بهتر و بزرگتر، مقاومت در برابر خواب صبحگاهی و سلب این لذت، اراده انسان را تقویت میکند. کسی که بتواند در مقابل این لذت مقاومت کند در طول زمان قادر خواهد بود با تقویت اراده در برابر لذت گناهان هم مقاومت کند. حتی شاید بتوان گفت قدرت روحی افراد با چنین تمرینهایی افزایش پیدا میکند. چنانکه افرادی که عادت به سحرخیزی دارند، بهطور کلی مقاوم ترند و قدرت روحی بالاتری دارند، بسیاری از روستاییان که عادت به سحرخیزی دارند، انسانهای مقاوم و با استقامتی هستند و در برابر مشکلات به زانو در نمیآیند.
