تا حالا دقت کردید که توی مراسم عرفانی و روحانی و جاهای مقدس چرا شمع روشن میکنند؟
تا حالا به این فکر کردید که چرا روی کیک تولد شمع میگذارند و لحظه فوت کردن شمع میگویند آرزو کن؟
به نظرتان این کار بیدلیل انجام میشود؟
راز شمع در چیست؟
جواب این سوالها را اگر بخواهیم پیدا کنیم به یک نکته اول باید اشاره کنیم:
عالم خلقت اگر تجزیه شود به چهار عنصر می رسیم: آب.آتش..باد.خاک. و در دل این ۴ عنصر شعور الهی وجود دارد
اگه موقع دعا کردن جایی باشیم که این چهار عنصر وجود داشته باشند استجابت دعا به شدت اتفاق میفتد
شمعی که می سوزد این چهار عنصر را با هم دارد:
موم شمع: خاک...
شعله شمع: آتش...
دود شعله: باد...
موم ذوب شده: آب...
وقتی موقع دعا کردن به شمع در حال سوختن نگاه میکنید به شعور الهی متصل تر میشوید و در حالت آلفای ذهنی قرار می گیرید.حالتی که در آن به شعور الهی و خدای درونت وصل میشوید.
و دعا به راحتی به عالم بالا میرود و به استجابت میرسد اگر با قوانین خیر هماهنگ باشد.
راز شمع این است.
برای همین در محراب ها و مکان های مقدس برای دعا کردن شمع روشن میکنند
و روی کیک تولد شمع میگذارند و لحظه فوت کردن آن میگویند آرزو کن! یک پیشنهاد:
برای دعا کردنتان یک جای کوچک در اتاقتان درست کنید شبیه محراب عبادت..شمع بگذارید و هر چیز دیگه ای که به شما انرژی مثبت میدهد..مثلا کتاب دعا..گل...آب..یا عکس کسی که دوستش دارید..وقتی می خواهید دعا کنید..باید کنار محرابتان..شمع را روشن کنید و روبروی شمع بشینید..چند دقیقه به سوختنش نگاه کنید با تمام وجود..بعد از آن چشمهایتان را ببندید دعای خودتان را بگویید و آن را توی ذهنتان تصور کنید و با خدای خودتان حرف بزنید.بعد از آن چشمهایتان را باز کنید و دوباره به شمع نگاه کنید تا چند دقیقه
