دوستان من ۲۲ سالمه و یه مدته خیلی از نظر روحی خوشحال و سرحال نیستم، ینی اکثرا در طول روز کلافه و بی حوصله و خستم و دلم میخواد همش بخوابم و اصلا دلم نمیخواد با کسی حتی یه کلام هم حرف بزنم
خب مثلا یه روزایی فیلم میبینم کتاب میخونم و یا یسری کارای مختلف انجام میدم ولی بازم انگار زمینه ی ذهنم ناراحت و تاریک شده ، چون وقتی حتی خودم رو مشغول به کاری میکنم ، بازم یه حالت ملال اوری دارم و کاملا یه چنین حالتی رو حس میکنم.
به نظرتون چرا ادم اینطور میشه؟
کسی هست چنین تجربه ای داشته باشه؟
منم اینجوری ام 😑😑
۲۲ سالمم هست
انگار اپیدمی شده
آره من وقتی کنکور داشتم🤣
منم 22 سالمه و همینجوریم. من برا اینه که کار ندارم و تو زندگیم تنهام.
برو مشاوره متخصصن برااینجورچیزا بهداشت مشاوره هاش رایگانه
منم همینطورم 😞🧡
منم همین جورم دست و دلم به هیچ کاری نمیره نمی دونمم چم شده مشاوره های بهزیستی به درد نمی خورن مشاوره های کلنیک ها هم گروووون هی فقط صبوری می کنم و می گذرونم
به نظرت تکنیکی باید یاد بگیریم ؟؟
شاید یه تکنیک شکر گذاری باشه مثلا نوشتن نعمت هایی که داریم
یه تکنیک هم نگاه کردن به پایین دست خودمون کسانی که خیلی وضعیت بدی دارن توی زندگی شون
یا تمرکز روی شادی های کوچک مثلا من خریدن یه دسته گل طبیعی و قرار دادنش توی گلدون و نگاه کردن به اون حالم رو خوب می کنه یا عود روشن کردن
