:)

در مرحله‌ای از زندگی قرار دارم که وقتی یکی از اطرافیانم در حقم بدی می‌کنه، یا یه‌جوری باعث رنجشم می‌شه خوشحال می‌شم. مثل شکارچی‌ای که دنبال فرصتی باشه برای زدن به هدف، همون تنها فرصت رو می‌بلعم و اون رنجش رو دلیلی می‌کنم بر حذف اون آدم و خلاص می‌شم از عذاب و دردی که به‌صورت توامان از بودنش در زندگیم و از رنجی که در صورت حذفش از زندگیم به دلیل ظلمی که بهش روا کردم می‌کشم! دستورالعمل خیلی ساده‌س: هیچ‌کاری نکن. منتظر بمون. یا خودشون میرن یا دلیلی بر‌ای رفتن به تو میدن.