پرت

به لب پرتگاه که نزدیک شدم ،از پشت چنگ انداخت به لباسم و گفت :چیکار میکنی؟

چشمای ترسیده اش منو به خنده انداخت اما حال خندیدن نداشتم .دوباره برگشتم و به اون اب های درنده که اگه پرت میشدم پایین تمام استخوان های تنمو از سه قسمت میشکوند نگاه انداختم به اون سنگلاخ هایی که اگه بهشون میخوردم قطعا دیگه فرصتی برای زنده بودم نداشتم .

گفتم :نترس،من همیشه اینجا وایمیستم

برگشتم سمتش  که ترسیده نگاهم میکرد

خندیدم و دستمو به سمتش دراز کردم

نگاه های تب دارش و ترسیده اش دلمو ریش میکرد ،تنها دوستی بود که حس میکردم بودنش برام غنیمته

گفتم:بیا نترس

اروم دستمو لمس کرد و اومد کنارم و به پایین نگاه انداخت و گفت:وحشتناکه

خندیدم و گفتم :من عاشق اون کلبه اون طرف ابم

گفت:نمیترسی ؟

نگاهم به اون کلبه بود و لب زدم :امیدوارم یه روزی برسه که پام به اون کلبه باز بشه

فشاری به دستم اورد و گفت :باتوام؟چرا طفره میری؟

به نگاه به قفل دستامون انداختم،هیچوقت اینقدر نزدیک نبودیم

گفتم :نه به اندازه ادما

همونجور که دستام تو دستای بزرگش بود نشستم و گفتم:نترس ،بشین

کنارم نشست و گفت:از ادما میترسی؟

سر ی به نشونه اره تکون دادم که گفت:چرا؟

گفتم:خب چه فرقی با این پرتگاه دارن؟

سکوت کرد،چرا چشماش اینقدر خوشرنگ بود که نتونم بهش نگاه کنم؟

نگاه دزدیدم و گفتم:ادمام درست مثل این پرتگاهن ،از دور زیبا و فریبنده ان،یه جوری وانمود میکنن که انگار قلبی به صافی این اب دارن و یه ذات به خوبی اون کلبه اما وقتی بهشون نزدیک میشی پاهات میلرزه ،همش میترسی یه اشتباه باعث بشه پرت شی اون پایین

به موهاش که ژولیده بود با اون دست ازادم دستی کشیدم ،حرکاتم اختیاری نبود

گفت:من برات پرتگاهم؟

سرمو تکیه دادم به شونه اش و گفتم:تو برام تکیه گاهی

نگاهم کرد و نگاهش کردم

گفت :چرا؟فرقم با بقیه چیه؟

گفتم :ادمی که از پرتگاه میترسه نمیتونه پرتگاه باشه

پوزخند زد و گفت:خب اگه بخواد فریبت بده چی؟

گفتم:بازم حاضرم با ادمی که صادقانه تا لب پرتگاه باهم میاد پرت بشم پایین نه کسی که بهم میگه نترس پرت نمیشی و رهام میکنه

سکوت کرد و روی دستای قفل شده امونو بوسید و گفت:اگه پرت شی مکث نمیکنم برای همراهی باهات

خندیدم و اونم بنظرم لبخندای مسخره اش که حتی لبشو تکون نمیداد زیادی شیرین بود

ژینانوشت