از بچگی میدیدم.توی دل آسمون .. اغلب شبه و بین ابرا .. تا چند سال پیش یه نیرویی نمیزاشت ب ابرا برسم .. ولی دو سالی هست ک اکثرا بین ابرام و دیشبم یه نیرویی منو ب سمت بالا میکشید ..
من احساس میکنم شبا روح از تنمون جدا میشه و دچار مرگ موقت میشیم.البته این حسم رو مجری برنامه زندگی پس از زندگی تایید کرد
مرگ موقت نیست، رویای شفافه(لوسید دریم)
درسته منم همچین حسی دارم
چه قشنگ
اون روزم من تو خوابم گفتم خدایا پس کجایی
یکی منو گرفت با سرعت کشوند سمت آسمون..انقد ترسیدم سریع بیدار شدم
چطور نمیترسی وسط آسمون میری؟
اما خواب صادقه ازون قشنگ تره..خدایا درست مثه مرگه
حس قشنگ در عمیق ترین لایه خواب..از بختک عمیق تر..
میدونی خوابی اما همه چی شبیه واقعیته..بوی دزختا و علفا..صدا و نوازش باد..بارون..همه چیو احساس میکنی و میدونی که خوابی
پرواز توی خواب یکی از قشنگ ترین چیزایی که توی رویا تجربش کردم
یه ابهتی داره ولی دوس داری اون حس رو .. اتفاقا چند ماه پیش زمستون و پرواز توی کوهستان رو دیدم ک برفا با باد پراکنده میشد و توی صورتم میخورد خنکی و رطوبت هوا رو حس میکردم .. و خوشحال بودم ک در حد یه ابهته و ترسش باعث نمیشه ک بیدار بشم ..آره من کاملا آگاهم ک خوابم.دیشبم ک با سرعت کشیده میشدم ب سمت بالا همون بزرگی و جلال رو حس میکردم دلی گفتم خدایا من ک یه روز مرگ رو تجربه میکنم بزار اون یه بار الان باشه و ببینم اون چیزی ک باید ببینم
