سال هاست وقتی دیرم میشود میگوید: من چایت را شیرین میکنم.
قربان صدقه نمیرود اما با گفتن جمله ی کلیدت همراهت است شش دانگ عشق و نگرانی اش را به نامم میزند.
یک طوری که پرت میشوم وسط یک عالمه خیال و چای داغ را سرمیکشم...
حتی اگر یک روز خانه نباشد یک ساعت قبل از زنگ خوردن ساعت شماطه دار دست به دامن تلفن میشود
که فقط بگوید خواب نمانی یه وقت...
یک جوری که اگر وسط اکران خواب هم که باشی رویا را دست به سر میکنی و جوابش را می دهی که چهارستون خیالش راحت شود...
هیچ وقت نمی گوید: که مواظب خودت باش تاکید میکند که میدانی که دوستت دارم پس مواظب خودت باش...
جوری که صاف می چسبد فرق دل آدم...
مادر است و عشقی به درازای مثنوی دیگر...
مثل همین امروز صبح که از چشمانش میخواندم که میگفت: خودت را پشت در جا نگذاری ای همیشه کودکم
