شاید باورت نشه اما من خانواده ی ۶ فرزندی توی روستای مناطق محروم دیدم، از اوت بچه ۲۵ سالشون تا ۴ ساله، هیچ کدوم احساس ناراحتی ندارن. زندگی فوق العاده شاد.
در حد خودشون وضع مالیشون بد نیست اما از نظر من و شما بسیارفقیر محسوب میشن. بالاخره منطقه محرومه.
مادر و پدر بچه ها رو مصرف زده بار نیاوردن. الان بچه های بزرگتر با وجود عدم وجود دبیرستان توی روستا، با رتبه خوب فیزیک و علوم سیاسی خوندن. معلم و کارمند شدن، یعنی تلاش توی این خانواده موج میزنه.
این ظلم و احساس کمبود همش داستانه. ما خودمون بوجودش آوردیم.