10 ساله زندگی مشترکم رو شروع کردم یه بچه5 ساله دارم. شوهرم تن به کار نمیده. 2 روز میره 5 روز نمیره. تاحالا به زور زندگیمون رو پیش بردم و جلوی همه جوری تظاهر کردم که همه چیز خوبه . ولی دیگه بریدم. توی این گرونی با یه بچه آخه چطوری با این مرد سرکنم. احساس میکنم دارم عمرم رو حروم میکنم. دیگه اینقدر باهاش سروکله زدم خودم ازبین رفتم.نمیدونم چیکارکنم
چه کاری بلده
از اول همسرتون کارش چی بود وقتی ازدواج کردین؟
عزیزم کاره خوبی نکردی ریختی تو خودت ! اگه با اخلاقای دیگه شوهرت اوکی هستی و فقط با بی پولیش مشکل داری به طلاق فک نکن
عزیزم بعد هر سختی راحتی هست
منم مدت ها مثل شما بودم 27 ساله زندگی تازه امسال افتاده رو غلتک
بازم خداراشکر هنوزم مستاجرم
از اول سر مغازه یکی کار میکرد. از اون موقع تاحالا دست به هرکاری زد هرجایی رفت چند وقت کوتاه موند اومد بیرون. خیلی شکستم ازغصه داغون شدم ولی یه جا نمیمونه. خیلی خسته شدم نمیدونم چیکار کنم که یه کم به خودش بیاد
وقتی میبینم همه بعد من ازصفر شروع کردن و خیلی پیشرفت کردن چطوری میتونم تحمل کنم این مدل زندگی کردن رو. بچم باید حسرت یه اتاق و تخت و کمد رو بااین سن کم داشته باشه ولی پدرش به فکر محیاکردن براش نباشه? بعضی وقتها فکر میکنم که با به دنیا اوردنش درحقش ظلم کردم
میگم باهاش صحبت میکنم همش میگه یه کم بگذره. بهانه میاره .. میره سرکار چندروز نمیمونه ایراد میگیره. من تا کی جوونی خودم رو پای این آدم بذارم. بچم گناه داره. احساس میکنم عمرم بدون هیچ زندگی کردنی داره همش به حرص و جوش تموم میشه دارم نابود میشم. تاکی میتونم ادای خوشبختی دربیارم
بچه که هرجوری فکر میکنم آسیب میبینه. چه به این زندگی ادامه بدم چه طلاق بگیرم. واسم دعا کنید دیگه تحمل اینهمه بی مسئولیتی رو ندارم.
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
-20 ثانیه پیش
-18 ثانیه پیش
-9 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز