دقیقا من ۲۷ سالمه و قدم ۱۵۶ و چقدر آسیب دیدم ....همه فک میکنن بچم و ازم حساب نمیبرن بچه دارم خانواده شوهرم باهام مقل یه بچه ۱۲ ساله برخورد میکنن.چندین بارم بهم گفتن انگار ۱۱ سالته......تو جامعه خانوهده همه منو دست انداختن....همیشه بهاربن لباسا برام‌گشاد و بلنده .سایزم همیشه smallهر از گاهی اونم برام بزرگه
نظر من اینه که خوبی هات رو شناسایی کن و همیشه بهشون توجه کن و به خاطرشون بیار.
اما ضعف هات رو مدام به خودت یادآوری نکن که اعتماد به نفست لطمه ببینه بلکه فقط براشون تلاش کن و اگر هم نتیجه نگرفتی اون ضعف رو بپذیر و در ذهن خودت به خودت بگو که من جای این نقص رو با چیز های بهتری پر می کنم.و روی شخصیتت تمرکز کن و کاری کن از چیز هایی بهره مند بشی که ارزششون اصلا قابل مقایسه با اون ضعف کوچیک نباشه.
و این رو بدون که اگر به این ویژگی جسمانیت به چشم ضعف نگاه کنی واقعا به نقطه ضعف تبدیل میشه و اگر قوت هاش رو ببینی اون به یک نقطه قوت و برگ برنده تبدیل میشه.
در کل روی روحت تمرکز کن و اون رو پیشرفت بده که آخرش از هر انسانی برای تلاش هاش تقدیر میشه.برای اون موضوع هم فقط تلاش کن ولی تا جای ممکن درگیرش نشو.موفق باشی
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
16 ثانیه پیش
19 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های امروز