بیاین یه لحظه

ها ما شعرو به یه چی دیگه میگیم

چه شعری؟

بیگانه ماندی و نشدی آشنا تو هم

بیچاره من! اگر نشناسی مرا تو هم

دیدی بهای عشق به جز خون دل نبود

آخر شدی شهید در این بلا تو هم

آیینه ای مکدرم از دست روزگار

آهی بکش به یاد من,ای بی وفا توهم

چندی ست از تو غافلم ای زندگی ببخش

چنگی نمیزنی به دل این روزها تو هم

ای زخم کهنه ای که دهان باز کرده ای

چون دیگران بخند به غم های ما توهم

تاوان عشق را دل ما هرچه بود داد

چشم انتظار باش در این ماجرا توهم

گر چه با تقدیر ناچار از مدارا کردنم

عشق اگر حق است، این حق تا ابد برگردنم

تا بپندارم که سهمی دارم از پروانگی

پیله‌ای پیچیده از غم‌های عالم برتنم

بر سر این سرو، آخر برف هم منت گذاشت

دست زیر شانه‌ام مگذار! باید بشکنم

من که عمری دل برای دوستان سوزانده‌ام

حال باید دل بسوزاند برایم دشمنم

گر چه از آغوش تو سهمی ندارم جز خیال

بوی گیسوی تو را می‌جویم از پیراهنم

عاشقی با گریه سر بر شانهٔ یاری گذاشت

از تو می‌پرسم بگو ای عشق! آیا این منم؟

هزار درد مرا، عاشقانه درمان باش

هزار راه مرا، ای یگانه پایان باش

برای آنکه نگویند، جسته‌ایم و نبود،

تو آن‌که جسته و پیداش کرده‌ام، آن باش!

دلخوشم با غزلی تازه همینم کافیست

تو مرا باز رساندی به یقینم کافیست

  قانعم بیشتر از این چه بخواهم از تو؟

 گاه گاهی که کنارت بنشینم کافیست

  گله ای نیست من و فاصله ها همزادیم‌

 گاهی از دور تو را خوب ببینم کافیست

  آسمانی تو ! در آن گستره خورشیدی کن

 من همین قدر که گرم است زمینم کافیست

  من همین قدر که با حال و هوایت گهگاه

برگی از باغچه ی شعر بچینم کافیست‌

‌

فکر کردن به تو یعنی غزلی شور انگیز

که همین شوق ٬ مرا خوب ترینم ! کافیست‌‌

‌

‌تا آینه رفتم که بگیرم خبر از خویش

دیدم که در آن آینه هم جز تو کسی نیست

من در پی خویشم، به تو بر میخورم اما

آن‌سان شده‌ام گم که به من دسترسی نیست..