هیچوفت از خالی بودن خسته نمیشوم کشتی به گل نشسته به پوسیدن عادت میکند دلخوشیش میشود صدای مرغ دریایی و غروب افتاب ..جایی از زندگی به گل نشسته ام به همه نگاه میکنم لب هایم کش می آید میخندم از ماسک دلقک زدن دست نمیکشم چون طاقت بازخواست و نصیحت را ندارم خیلی وقت از آخرین خنده ام گذشته خیلی وقت است درد ها را حس نمیکنم آنها می آیند و میروند در پوسته زنگ زده بیخیالی ام عمیق پوسیده .....دیگر حتی گریه چیز پوچیست یک کار پنهانی مث دزدی .........من هرشب در آغوش خود مخفیانه تکه های شاد وجودم را میدزدم آب میکنم و از چشمانم سرازیر ....من خیلی وقت است به گل نشسته ام
خزعبلات دوران افسردگی
۹ اردیبهشت
