به هر حال سه ره پیداست:
“پلیدی”، “پاکی”، و “پوچی”
این سه راهی است، که پیش پای هر انسانی گشوده است...
و تو یک کلمهی نامفهومی!
و “وجود”ی بی”ماهیت”ی و هیچای،
که بر سر این سه راه ایستادهای،
تا ایستادهای، هیچی، چون ایستادهای، هیچی.
یکی را انتخاب میکنی، براه میافتی،
و با انتخاب راه “رفتن”ات، “خود”ت را انتخاب میکنی،
معنی میشوی…”
"دکتر شریعتی"
