درونگرا

یه مدته که این ویژگیمو پذیرفتم

ولی ناراحتم چون دیگران درکم نمیکنن..هی بهم میگن چرا از خونه بیرون نمیای ..توهین میکنن طعنه میزنن

چند وقت پیش یکی از فامیلامون در رابطه با همین موضوع دلمو شکست..پیش همه جار زده بود که فلانی اصلا از خونه بیرون نمیاد حرف نمیزنه لابد عقب مونده ای چیزیه...از اون به بعد همه به چشم یه مريض بهم نگاه میکنن

اونو نفرینش نکردم ولی الان کرونا گرفته و حالش بده..من که به خاطر کوچیک ترین اتفاق برای دیگران دلسوزی میکردم الان کارم به جایی رسیده که از بیماریش خوشحالم

میدونم افسرده هم هست و شدید درونگراست ... فقط میدونم این وسط من و بچه سه سالم قربانی شدیدم رفت

 اغلب آدم ها در فضای مجازی بعد دیگری از شخصتشون رو بروز میدن 

در واقع اون طور که دوست دارن باشن،یا اون طوری که نیستن دقیقا برعکس فضای حقیقی

(من این مطلب رو شنیدم و اینکه تا چقدر می تونه درست باشه رو نمیدونم)

صبور هست ولی بیخیاله ... نمیتونه حرفشو بزنه و شدید خجالتی

منم درونگرام خودم تا وقتی دورم خلوته دوس دارم چون ترجیح میدم خونه باشم و کارایی که برام لذت بخشه انجام بدم.از مهمونی زیاد مخصوصا مهمونی با کسایی که صمیمی نیستم بیزارم و این باعث شده بقیه فک کنن من اجتماعی نیستم در حالی که با همه رفتارم خوبه ولی اطرافیانم فک میکنن اجتماعی بودن یعنی هی وسط جمع بلند بلند بخندی و همش حرف بزنی حتی اگه حرفات به درد نخور باشه.دنیای خودمو دوس دارم اتفاقا خیلی راحت احساساتمو به خونوادم نشون میدم با انگیزم و وقتی تو خونم کارای مفیدی انحام میدم

اخه تو فضای حقیقی هم شاید ادمای درونگرا یه دوستای محدودی داشته باشن که باهاشون صمیمی باشن و با هر کسی صمیمی نمیشن

بعد مثلا ممکنه ادمای درونگرا انرژیشون زودتر تموم بشه واسه معاشرت

واسه همین مثلا دوساعتی که میاد تو شبکه های اجتماعی شارژه ولی یهو شارژش تموم میشه و میره 

ولی تو فضای حقیقی اگه قرار باشه اون دوساعت انرژیت تموم بشه بعدش دیگه انگار داری ادمارو به زور تحمل میکنی 

این تجربه خودمه

منم راضی ام میبینم ادمهای برونگرا خیلیا رو تحمل میکنن من که ثانیه ای نمیتونم مثل اونا باشم. خاله من خیلی اهل رفت و امده یا خیلی عصبیه یا خیلی خوشحال تو همه جیز حتی بهش مربوط نباشه دخالت میکنه یک ثانیه نمیتونه تو خونه  بند بشه شوهر خالم میگه تعطیلی که میشه حتما باید جایی بریم یا مهمونی یا مسافرت.  شوهر خالم میگه  خانمم یک ثانیه نمیتونه تنها باشه چه دعواهایی داره با اطرافیان. همیشه عین کتری که قل قل میزنه میجوشه.  پدر شوهرم تا وقتی زنده بود همیشه مهمون داشت مهمونی میرفت ثانیه ای نمیتونست تو خونه بشینه عصبی میشد پول نداشت ولی حس رقابت شدیدی داشت چون زیادی رفت و امدی بود تا میدید یکی یه کاری کردی یا یه مسافرتی رفته حتما باید خودش انجام میداد انگار همیشه درحال رقابت و هیجانی زندگی میکرد .بابای خودم هم یک ثانیه خونه بند نمیشد میگفت اگه خونه بمونم آلزایمر میگیرم اخرش چی شد اینهمه بدو بدو و رقابت . هم پدر شوهرم هم پدرو مادرم هرسه فوت شدن . چه ارزشی داره اینهمه دوندگی و رقابت.  شوهرم میگفت بابام اینهمه غصه پولو میخورد چی شد اخرش.  خدا بیامرزتش پدر شوهرم خیلی حریص بود به مال دنیا و اینکه از دیگران عقب نیوفته بنظرم برون گرا بودن سخته 

قربانی؟!😐

طرز فکرتون رو اصلا درک نمیکنم اگر برای شما هم مشکلی پیش بیاد همسرتون باید بگه وای من قربانیییی شدم کنار این زنه

شما و شوهرتون در واقع یک نفرید برای خوشحالی و حال خوب هم دیگه باید تلاش کنید اگه شما تو سختی و مشکلات زندگی کنار همسرتون نباشید و به درمانش کمک نکنید و فکر طلاق دارید پس کی باید کنارش باشه؟

فکر کنید جای شما و همسرتون برعکس بود!