میدونی رفیق
گذشته ادم درست مثل یه ادم اشتباهی که وارد زندگیت شده و کلی بی اعتمادی به جا گذاشته ،یا درست مثل یه زلزله چند ریشتری میمونه که اثار زیان باری به بار اورده ،یا میشه گفت مثل یه بیماری که از درون متلاشیت کرده و فقط از بیرون روحیتو حفظ میکنی
میبینی ؟بدترین چیز میتونه گذشته باشه
خب در نهایت نمیشه کاریش کرد چون قطعا ما کامل نیستیم و افریده نشدیم و پر از نقص و عیبم حتی اگه سالها در عبادت باشیم بازم خواه ناخواه مورد امتحان قرار میگیریم و یه جا بد میلغزیم
پس خطا کردن یه امر عادیه و اصلا درست نیست که وقتی برای اینده گام برمیداری و قدماتو محکم میکنی یه چیزی مانع بشه و هی برگردی به گذشتت نگاه کنی و سد راهت بشه
درست مثل یه راننده که هی بخواد تو مسیری که طی کرده و توی همون مسیر با کسی دعواش شده و از اصطراب هی بخواد برگرده و به پشتش نگاه کنه
بنظرت چی میشه؟مسلما یه چیزی پیش میاد که یه عمر پشیمونی به بار میاره و جز خطر مالی و جسمی چیزی نداره
پس همه ما پر نقصیم و صد سال و قرن هام بگذره بابت کارهایی که در طولش انجام میدیم باید خودمونو مواخذه و سرزنش کنیم و از تمام لذت های اون لحظه باید غافل بشیم
پس غمت نباشه و وقتی میتونی لذت ببری ،خودتو منع نکن
وقتی ما رو عیب های خودمون زوم کنیم بقیه رو هم وادار به این میکنیم که پذیراش باشن
پس سعی کن اینقدر خودتو کامل بدونی که اجازه هیچ مخالفتی به کسی ندی و جای شکی باقی نزاری!
ژینانوشت
