خیلی حالم بده

نه ماه با پسری اشنا شدم که خیلی سال پیش دیده بودمش خیلی پسر عاقل خوب مودب وبادرکی بود اصرار داشت که ما باهم اشنا شیم بهش توضیح دادم که ماشرایطمون بهم نمبخوره وفاصله زیادی داریم ولی اون اصرار کرد ترکیه بود وبخاطر شرایط پناهندگیش تا گرفتن اقامت دائمش نمیتونست  چن وق پیش قاچاقی اومد و دوهفته موند اون دوهفته از بهترین روزای زندگیم بود هروز میدیدمش وخیلی خیلی بهش وابسته شدم ما دعوا میکردیم ولی اون پا پیش میزاشت اشتی میکردیم خیلی مهربون بود یه بار که دعوا کردیم صبش بهم پیام داد که شرایط زندگیش مشخص نیست ونمیدونه چ زمانی یوعن به پروندش رسیدگی میکنه و میتونه بره امریکا و اقامتشو بگیره گف بعد از تموم شدن کرونا مرز باز میشه و بتونه بره که معلوم نیست که کی تموم شه و نمیخاد تا چن وقت دیگ که معلوم نیست کی کارش درست میشه یسال دوسال هرچی بیشتر از این بهم وابسته شیم من عاشقشم وخیلی خیلی ادم احساساتیم معذرت خاهی کردو اینا منم گفتم اگ میخای ببخشمت منو برگردون عقب  همون ادم ثابق شم یا هروز که بلند میشی برام ارزوی مرگ کن جرات خودکشی ندارم وگرنه اینکارو میکردم هروزم گریس حرفاش یادم نمیره خاطره هاش هیچ انگیزه ای واسه زندگی ندارم فقط دلم میخاد بمیرم همین