طبق قوانین حقوقی طلاق ماده 1130 و همچنین طبق نظریه دیوان عالی کشور، در حالاتی مثل:
1- ترک زندگی خانوادگی توسط زوج حداقل به مدت شش ماه متوالی و یا نه ماه متناوب در مدت یک سال بدون عذر موجه.
2- اعتیاد زوج به یکی از انواع مواد مخدر و یا ابتلاء وی به مشروبات الکلی که به اساس زندگی خانوادگی خلل وارد آورد (در حالتیکه زوج از ترک اعتیاد امتناع کند یا پس از ترک مصرف را مجددا شروع کند)
3- محکومیت قطعی زوج به حبس پنج سال یا بیشتر یا همینطور محکومیت زوج به هر نوع مجازاتی که به تشخیص دادگاه، شان و حیثیت زن را به خطر بیاندازد.
4- ضرب و شتم یا هرگونه سوء استفاده مستمر و نامتعارف زوج از زوجه.
5- ابتلاء زوح به بیماری های صعب العلاج یا هر عارضه صعب العلاج دیگری که زندگی مشترک را مختل نماید و به نحوی باشد که دوام زناشوئی برای زوجه مخاطره آمیز باشد.
6- در صورتیکه مرد پس از پنج سال نتواند زوجه را صاحب فرزند کند.
7- در صورتی که زوج مفقود الاثر شود و ظرف ۶ ماه پس از مراجعه زوجه به دادگاه پیدا نشود.
8- اشتغال مرد به شغلی نامتعارف و خلاف شان و منزلت زوجه
9- جنون در مواردی که فسخ نکاح شرعاً ممکن نباشد.
10- وارد نمودن صدمات روحی و روانی مشقت زا به زوجه از جانب زوج
در این حالات که به جهت آنچه مشقت بار شدن زندگی زوجه توسط زوج نامیده شده است؛ زوجه می تواند به دادگاه مراجعه نماید و ارائه مدارک لازم برای گرفتن حق طلاق، تقاضای طلاق دهد، دادگاه نیز شوهر را مکلف به طلاق دادن همسر خود می کند و اگر اجبار میسر نشد، به اذن حاکم شرع، زوجه مطلقه می شود.
لازم به ذکر است، برای اینکه زن بتواند طلاق خود را به جهات مذکور بگیرد، علاوه بر اینکه می بایست مشقت تحمیل شده از جانب شوهر را نزد دادگاه اثبات کند، می بایست وجود چنین مشقتی را در زمان طرح دادخواست و همچنین استمرار آن را نیز اثبات کند در نتیجه زوجه نمی تواند به جهت مشکلی که در گذشته از جانب زوج پیدا آمده و تا زمان طرح دعوی استمرار نداشته است ، از دادگاه تقاضای طلاق نماید.