بضی وقتا رو زندگیم دقیق میشم میبینم من خیلی چیزارو نخاسم اما داشتمشون همیش.ناشکر نیسم اما خاستع هامو نداشتم.خب از خدا گله ای ندارم و این ضعف منع.راستش میخام اعتراف کنم ک ادم سستیم و گاهی حس پوچی مطلق اونقد قوی میش برام ک ته دنیا میش دنیام.راستی ته دنیای شما کجاس؟/