همیشه لبخند رو لبش بود اما هیچوقت خنده بلند جلو بقیه نداشت
هر جا بحث از ایراد شخص دیگری بود میگفت اونم این مدلی یکی هم پیدا میشه از شخصیت ما بدش بیاد و بد بگه و بحث رو تموم میکرد
با وجود کمالات هیچ وقت جلو بقیه اظهار فضل نمیکرد
اگه جایی میدید کسی به کمک نیاز داره اولین نفر بود که داوطلب میشد برا کمک و کمتر کسی از این کارای خیرش خبر داشت
حرف بی مورد جایی نزد
هیشکی ازش دلخور نشد
کینه هیشکی رو به دل نمیگرفت
از هر کسی هم ناراحت میشد فقط دیگه کمتر جلوش پیدا میشد اما حرف تندی بهش نمیزد کلا هیچی بهش نمیگفت
مهربانی بدون جار زدن خودش زیباترین شخصیته