بیاین به هرچی نداریم و اذیتمون میکنه یه به درک اساسب بگیم و دیگه به هیچی فک نکنیم:
به درک که تو ایران و تو این شرایط اقتصادی بد بدنیا اومدم
به درک که پولامو ریخت وپاش کردم
به درک که پول مفت دادم یه عده خوردن
به درک که عقلم نرسید یه کاری کنم پولی جمع کنم
به درک که الان خونه ها گرونن و نداریم یه خونه کرایه کنیم
به درک که زندگیم تباه شد
به درک که حس ندارم
به تهش که فک کنیم می بینیم هیچی دنیا ارزش غصه خوردن نداره
