گَه مرا پس میزنی گه باز پیشم میکشی
انچه دستت داده ام نامش دل است افسار نه
تا کجای قصه باید ز دلتنگی نوشت
تا کی بازیچه بودن توی دست سرنوشت
تا به کی باضربه هاب درد باید رام شد
یا فقط با گریه های بیقرار ارام شد
بهر دیدار محبت تابه کیدر انتظار
خسته از این زندگی با غصه های بی شمار
لحظه ای دیدمت دلم لرزید
بغض تلخم دوباره سر وا کرد
آه از این بغض های طولانی
آه از این حسرت سراسر درد
شبتون آروم
بیدل و خسته در این شهرم ودلداری نیست
غم دل با که توان گفت که غمخواری نیست
آرزو مــیکــردم
دشــت ســرشــار ز ســرسبــزی رویــاهــا را!
مــن گمــان مـیکــردم،
دوستــی همچــون ســروی ســرسبــز،
چــارفصــلش همــه آراستگــیســت!
مــن چــه مــیدانستــم،
سبــزه مــیپــژمــرد از بــیآبــی،
سبــزه یــخ مــیزنــد از ســردی دی!
مــن چــه مــی دانستــم
دل هــر کــس دل نیســت!
قلبهــا ز آهــن و سنــگ
قلبــها بــی خبــر از عــاطفــه انــد . . .
آره آقای بچه پرو عزیز
کاش خدا دل ما رو بیابون نمیکرد
دل من قبلا خیلی سبز بود دشت بهاری بود
اما خدا قشنگترین گلاشو ازم گرفت
کاش میذاشت از دیدن روی ماه عزیزامون
از لطف حضور سبزشون بیشتر لذت میبردیم
کاش جوونیشون نمیگرفت
چه میشد همه وقتی پیر میشدن میرفتن ؟
چرا خدا مهر عزیزامون میذاره تو دلمون اینهمه ما رو وابستشون میکنه بعد یدفه اونا رو از ما میگیره ؟
خالم که جوون بود سالم سالم بچه کوچیک داشت سر اسبی دستش بود افسارش پیچید دستش کشوندش ضربه خورد به سرش فوت شدن
خیلی بهش وابسته بودم خیلی خاطره هاش اصلا فراموشم نمیشن
و پسر عموم که با برادرا خودم بزرگ شد مثل برادر خودم بود اصلا برادرم بود ۸ سال جلو چشمم بود متین و بزرگ منش و مهربون
خیلی سخت تلاش میکرد ی آدم موفق بشه کلی آرزو داشت
شیفت شب بود صبح خواست برگرده خونه خوابالود بود تصادف کردن
فقط این دو نفر از بین همه اونایی که از دست دادم برام فراموش نشدنین من پدر بزرگم کهدخیلی دوستش داشتم ی خاله دیگم و ..... از دست دادم اما این دو نفر نمیتونم باورم نمیشه انگار دیروز بود دیدمشون داغشون هر روز برام تازه میشه
اصلا هنوز بعد ۱۱ سال نمیتونم باور کنم خالم فوت شده
