سلام دوستان من یه دختره ۲۰ ساله ام
حس میکنم برای هیشکی مهم نیستم. از اول بچگیم تنهای تنها بودم هیچ دوستی نداشتم
منظورم از تنهایی به جز فضای خونوادگی
حالا همه اینا باعث شده اعتماد بنفسمو خیلی از دست بدم🤧 با اینکه فکر میکنم با همه خیلی صادقو مهربونم لیاقتم این نیست که اینقد تنها باشم
این نیز بگذرد
خیلی شخصیت بزرگی داریی خیلیییی
جلب توجه
دانشجو نیستی؟
استارتر چون منم این حس رو داشتم اومدم تاپکت نظربدم
خب منم مثل شما بودم تااینکه به این نتیجه رسیدم در اخر همه ما تنهاییم و تنهایی یعنی بدون دوست بودنمو زیادجدی نگرفتم
و دعاکردم در اینده دوستای خوبی نصیبم بشه
این حسارو وقتی داشتم که از بهترین دوستم گه صمیمی بود جدا شدم
مثلا دورت شلوغ باشه چی بشه؟ غیر از خانواده کسی به آدم دل نمیسوزونه که بخوایی براش وقت بذاری. به فکر پیشرفت باش. وقتی آدم موفقی باشی همه خودشون دوره ات میکنن ( متاسفانه)
باور کن تنهایی بهتره وارامش آدم بیشتره
منم تنهام یکی اومد بعد عمری که به خاطر عوضی بازیای داداشم پرید
دلم میسوزه بعد عمری یکی منو دوس داشت و داداشم پروندش
خب چرا دوست پیدا نمیکنی؟تو دانشگاه و تو فامیل همسایه ای
منم تنهام
تنهایی رو خیلللی دوست دارم
کلا آروم و درونگرام
راحت ترم
حوصله شلوغی و دردسر و اعصاب خوردی ندارم
الان همممه آدما هزار جور مشکل و دغدغه دارن
خودم می رم بازار؛ خرید؛ کافه؛ پارک و...
