وضع روحیم خیلی بده . آدمی ام هستم که درون خودم میریزم و به همه نشون میدم که شادم و به همه ام کمک میکنم چون نمیخوام مث من شن . زندگی سختی داشدم در حد توان و صبرم ... مدام اشک میریزم . با همه قطع ارتباط کردم و مقصرشو مادر پدرم میدونم و به حتم پدرمو بیشتر . تنها تو اتاقم زندگی میکنم حتی برای غذا خوردنم بیرون نمیرم.۱۹ سالمه:)♡ راهکاری هست؟
ن
منم همینم
دکتر
چرا با خانوادت قطع ارتباطی؟؟؟برو بیرون باهاشون لج نکن.برو بیرون و کنارشون باش.بهشون محبت کن
محدثه جان ارتباطت رو با خدا نزدیک کن قرآن بخون استغفار کن صلوات بفرست دلت آروم میشه
منم سن شما همین بودم هدف نداری حتما
سعی کنخودت حال خودتوخوبکنی
چهکاری دوست داری؟؟همونکاروکن
چه شغلی دوست داری همون شغلو برو
چه کار هنری حالتوخوبمیکنه
فیلمو سریال دیدنودوشداری ببینچپن خیلی برای من تاثیر گذاشت
خیلی خیلییی خیلییی این کارو کردم ب حدی که ایمان دارم دختری مث من نیست.مدام مادرمو بغل میکردم بوس میکردم محبت میکردم ولی بی اعتنا بود اگ نمیرفدم طرفش نمیومد . بابامم ک اصن هیچی ... در صورتی ک خیلی کارا میکردم برای مجبت بهش
راه حلش آشتی با خانوادس،هیشکی خانواده نمیشه
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های امروز