بچه سوم....

خدا روزی میرسونه ولی اگر بعضیا بزارن به دستمون برسه

اینو قبول دارم اما همش تقصیر دیگران نیس یوقتی هم خودمون از دستش میدیم.مثلا هزینه های زیادی که صرف خرید لوازم آرایش نه برا تو خونه و مهمونی،بلکه در جاهای بیجا استفاده میشه.

یا بعضیا دنبال لباسای مارک دارن فقط.یا جشنهای عجیب غریب میگیرن با اینکه مینالن از نداری.ما شرایط اقتصادیمون شاید بالا نباشه ولی بارها شده با یکم از خودگذشتگی با اینکه خودمونم به چیزی نیاز داشتیم وای دیدیم بعضیا زندگیشون از ماپایین تره، تونستیم دل یه بچه ی دیگه و خانوادشو شاد کنیم.اون مادر هم بجای اینکه پشیمون بشه از داشتن بچه،خوشحال میشه که یکی دل بچشو شاد کرده،و مطمئنم اون لحظه اگه دعاکنه برامون دعاش میگیره.به نظرم این بحث کمک کردن و از خود گذشتگی نسبت به پایینتر از خودمون اگه جا بیوفته اثرات خیلی خوبی داره توی جامعه.

بعضی وقتا توی برحه ای دچار مشکلات اقتصادی میشن مردم که خیلی از اطرافیان که شرایط مابی بهتری دارن اینو میدونن و میتونن به بهانه ی عیدی و...بهشون کمک کنن که خجالت هم نکشن و کوچیک نشن.مطمئنم اگر همین مایی که توی شرایط اقتصادی خوبی شاید نباشیم ولی نسبت به پایین تر از خودمون مسئولیم.یکی دارا بود و به فقیری که چند تا بچه داشت گفت چه خبره؟خیلی دل فقیر شکست و همون پولدار نگفت که من میخوام به بچه هات هر چند کم عیدی بدم تا خودشون هر چی لازم دارن بخرن و دل این مادرو شاد کنه.و بگه شرمنده کمه دوست داشتم بیشتر بدم که اون زن فقیر احساس کوچکی نکنه در مقابل داراتر از خودش.اینه دین قشنگمون.

درسته به نظر منم کمک کردن امروزه خیلی کمتر از قبل شده ولی واقعا شرایط بدی هست من کسایی میشناسم با تحصیلات بالا و ساعت کاری زیاد فقط اندازه اداره کار حقوق میگیرن و این بنده های خدا فقط مبتونند نیاز های اولیه خودشون رفع کنند و این افراد تو این جامعه متاسفانه کم نیستن. به نظرم خیلی از این مردم بخاطر شرایط بد اقتصادی خواه نخواه از تجملاتی که قبلا بوده دور شدن چون اگر هم بخوان نمیتونند‌. 

پس به نظرم چه بشه باشه چه نباشه شرایط فعلا اینطوریه پس بودن بچه بهتر از نبودنشه،حداقل آدم یه مونس داره،صداش توی خونه سکوت و تنهایی و ناامیدی رو به امید تبدیل میکنه و در کنار روزی ای که خدا برای این طفل معصوم قرار داده ما هم از روزیش بهره مند میشیم.ان شاءالله خدا کمک کنه شرایط اقتصادی با روی کار اومدن مسؤولان دلسوز بهتر بشه.به قول یه بنده خدا که یه سال پیش فوت کرده میگفت خدایا صاحبمونو برسون.منظورش ظهور امام زمان بود.

پس به نظرم چه بچه باشه چه نباشه شرایط فعلا اینطوریه پس بودن بچه بهتر از نبودنشه،حداقل آدم یه مونس داره،صداش توی خونه سکوت و تنهایی و ناامیدی رو به امید تبدیل میکنه و در کنار روزی ای که خدا برای این طفل معصوم قرار داده ما هم از روزیش بهره مند میشیم.تازه خیلیا علاوه بر سختیهای اقتصادی بچه دار نمیشن و چقدر هزینه میکنن برای درمان.خانومایی که سلامتی دارید حتما بیشتر به خوبیهای حضور بچه فکر کنید و اگر بچه دار شدید برای بی بچه ها هم دعا کنید.ان شاءالله خدا کمک کنه شرایط اقتصادی با روی کار اومدن مسؤولان دلسوز بهتر بشه.به قول یه بنده خدا که یه سال پیش فوت کرده میگفت خدایا صاحبمونو برسون.منظورش ظهور امام زمان بود.

قربون دهنت عزیزم گل گفتی❤

آفرین به همتت.واسه منم دعا کن سلامتیمو بدست بیارم،خدا کمکم کنه بعدیو بیارم حتما.

چقدر تو مثل منی منم ۲۷ سالمه یه ۴ سال و نیم دارم یه دو سال میخوام برم برای سومی 🥰

این یه زمامی جواب میداد نه الان که واسه یه پراید ۱۰۰ تا پول بدی درحالی که حقوقت ۳ ۴ تا بیشتر نیس. انتخاب خودتونه در هر صورت من که نهایت دو تا بچه چون به نظرم بی عار بودن واسه پرورش بچه خوب نیس اتقاقا بچه اوردن مسئولیت خیلی سنگینیه و نباید سرسری گرفته بشه.

به نظرم همیشه این چیزا بوده منتها به شکلهای مختلف،یه جا جنگه،یه جا قحطی و...کسیو میشناسم شرایط مالیشون واقعا خوب نبود اما بچه ی خلاقی دارن بدون اینکه کلاس خاصی رفته باشه با کمی آموزش دیدن داره توی سن پایین کسب در آمد میکنه و راضیه و مصرف کننده ی صرف نیست،کاش فرزندانش بیشتر بودن اونوقت میگفت فرزند بیشتر در آمد و راحتی بیشتر.مادرش میگه کاش بچم تک فرزند نبود و زودتر میفهمیدم فکرم اشتباهه.ولی دیگه بعضی وقتها کاشها فایده ای نداره...فقط حسرتش برامون میمونه.

واله چی بگم ، تربیت فرزند نیاز به ارامش فکری و جامعه سالم و درامد کافی داره ، من هرگز به کودکم به چشم اینکه بزرگ بشه درامدی برام کسب کنه یا نگهداریم کنه فکر نمیکنم خدا  به نعمت مادرشدن داده تا بتونم ارامش و شادی رو بهش هدیه کنم پس یه سری پیش شرطا لازمه . ما داریم در جامعه ای زندگی مکنیم که شبه قیمتا بالا میره مرغ و گوشت یهو کمیاب میشه که جزو کوچکترین مسایل زندگیه ، بیماریهای عجیب و غریب ، و اینکه اگه در کشوری جنگ یا قحطی بود عمرا بچه دار نمیشدم .

راستی مادربزرگای خودمون همه بالای ۴ تا بچه داشتن مثلا چه اتفاقی افتاد دهه ۶۰ به سختی کار پیدا کرد به سختی ازدواج کرد و مدارس به شدت شلوغ بود ، مطمئنا جمعیت کمتر فرصت آموزش بهتر و کار مناسب تر واسه فرزندامون ایجاد میکنه مخصوصا که مشکلات فرهنگی و اجتماعی تو جامعه بیداد میکنه.

اتفاقا یکیو سراغ دارم که الکی هی بچه آورده و مدیریت خاصی روی همشون نداشته.البته که منم موافق بچه آوردن و به امان خدا گذاشتن نیستم.اما خودم یکی از دلایلی که بچه ی دوممو به دنیا آوردم مسأله ی تنهایی فرزند اولم بود و دیدم که بچه های تک فرزند چه آسیبهای مختلفی در کودکی و بزرگسالی تجربه میکنند،تصمیم گرفتیم فرزند دوم داشته باشیم و راضیم چون با به دنیا اومدن فرزند دومم،فرزند اولم احساس کردم خیلی بزرگتر و فهمیده تر شد،البته که در حد توانم مدیریت هم روی بچه ها داشتم اما خدایی یه جاهایی براشون کم گذاشتم ولی باز خوشحالم که هستن و اگر من یه روزی نبودم دعا میکنم مونس هم باشن.

منم موافق تک فرزندی نیستم به نظرم واسه اینکه بچه اول تنها نباشه و البته اگر امکانات خوبی داشته باشیم و بی خیال نباشیم دو تا ایده ال هست . اخه استاتر یه جورایی از حرفاشون ابنجور برداشت میشه که بیخیالن و هی میخوان بچه بیارن و این به نظرم درست نیس‌ . اما اینم بگم مم بچه های تک فرزند موفق زیاد دیدم تو فامیل